Nonkel Gaston is dood ... en dan is er koffie

Nonkel Gaston is dood ... en dan is er koffie

Woord vooraf:

"Lieve moeder, zus, broer, oom, tante, vrienden en kennissen. Wij zijn hier heden verzameld, maar het is geen feest dat ons samenbrengt. Het is integendeel een tragische en trieste gebeurtenis die de oorzaak is van deze bijeenkomst."

 

Zo begint het stuk. Het is de oudste zoon die de familie toespreekt. Plechtig en ingetogen zoals het bij een rouwmaal past. Twee bladzijden verder duikt er al een misverstand op, komt er al wrevel en ergernis. En nog drie pagina's verder zit het er al bovenarms op. Niet omwille van ergenissen, familievetes of pikante liefdesaffaires maar omwille van doodgewone zaken. De koffie bijvoorbeeld ... Maar dat verklappen wij niet verder. De toeschouwers worden betrokken bij een reeks gebeurtenissen die doen lachen en wenen, die doen nadenken over het leven met zijn vele kleine, spannende, aangename en ontroerende momenten... De toeschouwers krijgen een film van het leven (ook na een begrafenis!) zoals het echt is: met verdriet en vriendschap, met een weggepinkte traan en een glimlach. Zelfs met een schaterlach die luid losbarst om het absurde spektakel, maar die een wrange smaak nalaat. Er zal veel gelachen worden in dit stuk. Maar vaak zit er onder die lach een schrijnende realiteit, dit is tragi-komedie op z'n best.

 

Foutje op de site ontdekt? mail het naar: webmaster@wantrien.be

©2017